ಖ್ಯಾತ ಚಿಂತಕ ಹಾಗೂ ಕವಿ ಡಾ. ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ (ಜೆ.ಪಿ) ಅವರ ‘ಕಳೆದ ಕಾಲದ ಪ್ರೇಯಸಿಯರು’ ಕವನ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವ “ಸೂತಕ” ಕವಿತೆ ನನ್ನನ್ನು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಕವನಗಳಲ್ಲೊಂದು. 1990ರ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಿನ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಇಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಮೂರೂವರೆ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಡಾಕ್ಟರ್ ಜೆ.ಪಿ ಅವರು ಬರೆದ ಈ “ಸೂತಕ” ಕವಿತೆಯ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶದೊಳಗೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಓದುಗಳಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಏನಪ್ಪಾ ಎಂದರೆ, ಅದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಆಂತರ್ಯದ ತಲ್ಲಣದ ಒದ್ದಾಟವಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸು ಪಟ್ಟ ಆ ತಲ್ಲಣ ಮತ್ತು ಕಳಕಳಿ ಎಂತಹುದೆಂದರೆ, ಇಡೀ ಭುವಿಯ (ಭೂಮಿಯ) ಮೌನ ಮತ್ತು ಸದ್ದನ್ನೇ ಗದ್ದಲವಾಗಿಸುವಂತೆ ಅದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೌಢ್ಯ ಮತ್ತು ಜಾತೀಯತೆಯ ಕೊಳೆತ ದೇಹ
ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕವಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಚಿತ್ರಣಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ‘ಬಾಳೆ ಎಲೆಯ ಬಾಡೂಟವೂ ಕೂಡಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ’. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ, ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಉಣಿಸಿಗೆ ಬಳಸುವ ಹಸಿರು ಬಾಳೆ ಎಲೆಯೂ ಸಹ ಹಿಂಸೆ, ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆಯ ರಕ್ತದಿಂದ ಮಲಿನವಾದಂತೆ ಕವಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಎಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ‘ಎಲೆಯ ಎಡಭಾಗವನ್ನು ಮಡಚಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಸುತ್ತಲ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗಾಗಿದೆ’. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮರಣದ ನಂತರ ಅಥವಾ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ತರ್ಪಣ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ, ಚಲನಶೀಲವಾಗಿರುವ ಜಗತ್ತಿಗೇ ತರ್ಪಣ ಬಿಡುವಂತಹ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆತಂಕದ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜವನ್ನು ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಜಾತೀಯತೆ ಎಂಬ ಪಿಡುಗು. ‘ಬಿಟ್ಟೇನೆಂದರೂ ಬಿಡದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ “ಜಾತಿ” ಸತ್ತ ಹೆಣ’. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಆಧುನಿಕರಾದರೂ, ಪ್ರಗತಿಪರರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿರುವ ಈ ‘ಜಾತಿ’ ಎಂಬ ಪದ್ಧತಿ ಸತ್ತು ಹೋದ ಹೆಣದಂತಿದೆ. ‘ಅದು ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೇ ನಾರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚದ ಹೆಣದ ದೇಹ ಕೊಳೆತು ಬಿದ್ದ ಹಾಗಿದೆ’. ಅಂದರೆ, ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಂದಿನ ಮಾನವೀಯ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾರಕ, ಅದು ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ ಜನ ಅದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚದ ಆ ಕೊಳೆತ ದೇಹವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದ ಕಠೋರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕವಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕಡಿವಾಣ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯ ಪರಪಂಚ
ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವ ಕವಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಆಲೋಚನೆ ಏನೆಂದರೆ, ‘ಇದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯ ಪರಪಂಚದ ಬಾವಿ’. ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ, ಪ್ರಗತಿ ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಪ್ರಪಂಚ ಕೇವಲ ಮೇಲ್ನೋಟದ ಭ್ರಮೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಒಂದು ಕತ್ತಲೆಯ ಬಾವಿಯಂತಿದೆ. ‘ಇದಕ್ಕೆ ನೂರೆಂಟು ಬಾಯಿಗಳ ಶಾಪವಿದೆ’. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಿಂದ ದೂರವಿಡುವ ಇಂತಹ ಸೂತಕದ ತವಕಕ್ಕೆ (ಅತಿಯಾದ ಆತುರ ಅಥವಾ ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ) ಇಡೀ ಭುವಿಯ ಅಗ್ರಹಾರವೇ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ‘ಅಗ್ರಹಾರ’ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬೀದಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಸನಾತನ ಚೌಕಟ್ಟು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಾಂಕೇತಿಕ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಆ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಈ ವೈಚಾರಿಕ ತಲ್ಲಣಕ್ಕೆ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗಿನ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಕವಿ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ: ‘ಮಡಿ ಊಟದ “ಪಣಿ ಜನಿವಾರದೊಳು” ನಾಲಗೆಯು ಬಾಯಾರಿಕೆಗೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದೆ’. ಮಡಿ-ಮೈಲಿಗೆ, ಆಚರಣೆ ಎಂದು ಜನಿವಾರ ಧರಿಸಿ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಪವಿತ್ರತೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವವರ ಒಳಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ‘ಸಂಪ್ರದಾಯವೆಂಬ ಕಡಿವಾಣದೊಳು ಜಾತಕದ ಸೂಚಿಯ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರದೊಲುಮೆಯಲಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ “ಸೂತಕದ” ಹೂವಿಟ್ಟು ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ’. ಜನರು ಜಾತಕ, ಭವಿಷ್ಯ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎಂಬ ಕಡಿವಾಣಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ, ದೇವರನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಭಕ್ತಿಯ ಪವಿತ್ರ ಪುಷ್ಪವನ್ನಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಜಾತೀಯತೆ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಮೌಢ್ಯ ಎಂಬ “ಸೂತಕದ” ಹೂವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಇಂದಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಬದುಕಿನ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ಅಸಹಾಯಕ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಜಗದ ಕುಹಕದ ನಗು
ಸಮಾಜದ ಇಂತಹ ಕಲುಷಿತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ನಡುವೆಯೂ ‘ನಿಲ್ಲಲೊಲ್ಲದೇ ಜಗದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕುತಂತ್ರದ ರಕ್ತ’ ಒಳಗೊಳಗೇ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಜಾತೀಯತೆಯ ಕುತಂತ್ರಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ‘ಇದನ್ನು ಅರಿಯದ ಜಗದ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಗೂಡಿಲ್ಲದೆ ಪರಿತಪಿಸಿ ಚೀರುತ್ತಿವೆ’. ಮುಗ್ಧ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಅಥವಾ ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುತಂತ್ರಗಳ ಆಳ ತಿಳಿಯದೆ, ನೆರಳೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಆಸರೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ದಿಕ್ಕುತೋಚದೆ ಚೀರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ‘ಆಗಸದ ನಿಲುವಿನಲಿ ಕಾಗೆ ಗೂಬೆಗಳ ಹಾರಾಟ’ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಇವು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಕವಿದಿರುವ ಅಶುಭ ಅಥವಾ ಕಹಿಸತ್ಯಗಳ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿವೆ. ದಾರುಣ ಸ್ಥಿತಿ ಏನೆಂದರೆ, ‘ಇದರ ಹಾರಾಟಕೆ ಮನವೊಲಿವ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡಾ ಇನ್ನೂ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿ ಆಲಿಸಿ ನಗುತಿದೆ’. ಇಂತಹ ದುರಂತವನ್ನು ಕಂಡು ಕರಗಬೇಕಾದ, ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕಾದ ಜನರ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಇನ್ನೂ ಹೊರಗಣ್ಣಿಗೆ ತಮಾಷೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಿವೆಯೇ ಹೊರತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
1990 ರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ
ಕವಿತೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಹಾಗೂ ಧೀಮಂತ ಸಾಲಾದ—‘“ಸಾವ ಸುದ್ದಿಯು ಹೂಗಳ ನಾರಿನಲಿ ಪೋಣಿಸಿಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಕಾಗದ ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ” ಎನ್ನುವ ಡಾಕ್ಟರ್ ಜೆ.ಪಿ ಯವರ 1990 ರ ದಶಕದ ವಿಚಾರ ಇಂದಿನ ಪ್ರಸ್ತುತ ಗಮನದ “ಸೂತಕ” ನೀರೊಳು ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯುತಿದೆ’. ಅಂದರೆ ಅಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಸಾವು, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅವನತಿಯ ಸುದ್ದಿಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಅಂದು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ ಆ ಕಹಿಸತ್ಯ ಇಂದಿಗೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಕಲುಷಿತ ನೀರಿನಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆವರಿಸಿದೆ.
‘ದಿನಾಲು ಸುಡುವ ಹೆಣದ ಬೆಂಕಿಯ ಒಡಲು ಯಾವ ಸಿಡಿಲುಗಳದ್ದೋ? ಕಾಣೆವು’. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಮಾಜದ ಅನ್ಯಾಯಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ, ನರಕಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಸಾಯುವ ಜನರ ಒಳ ಬೇಗೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧ ಯಾವ ಸಿಡಿಲಿನಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆಯೋ ನಾವರಿಯೆವು. ‘ಸೂತಕವಿಲ್ಲದೆನೆ ಬೂದಿಯನು ಸ್ಮಾರಕದ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿದು “ವಿಭೂತಿ” ಎಂದು ಕೊಡುವರಲ್ಲ? ಇದು ಯಾರ ಮತ್ತು ಯಾವ ಸೂತಕದ ಸಂಕೇತ?...’ ಎನ್ನುವ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಪವಿತ್ರತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಜದ ಕಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೂದಿಯನ್ನೇ? ಇದು ಯಾರಿಗೆ ಅಂಟಿದ ಮೈಲಿಗೆ ಅಥವಾ ಸೂತಕದ ಸಂಕೇತ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಓದುಗನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.
ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮತ್ತು ಮೊಬ್ಬಾದ ಕತ್ತಲು
‘ಶತ ಶತಮಾನದ ಶಾಪ ಸೂತಕದ ಗಿರಣಿಯೊಳು ಇಂದಿನ ದಿನದ ಕಾಡಾಟದೊಳು ಸುತ್ತಿ ಮನೆ ಮನೆಯ ಹೊಕ್ಕಿದೆ’. ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಶಾಪದಂತೆ ನಡೆದುಬಂದಿರುವ ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಡತ್ವ ಮತ್ತು ಮೌಢ್ಯಗಳು ಇಂದು ಗಿರಣಿಯಂತೆ (ಮಿಲ್ಲಿನಂತೆ) ಇಡೀ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅರೆದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆ ಮನಗಳನ್ನೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ‘ಇದಕೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರ ಹೇಳೋಣ? ಯಾವ ನೀರನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸೋಣ?’. ಈ ಮೈಲಿಗೆಯನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮಂತ್ರಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಗಳಾಗಲಿ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಏಕಾಬಿಕಿಯ ಕಲ್ಲ ಇಟ್ಟಿಗೆಯ ಸೂತಕದ ბಾಗಿಲಿಗೆ ಯುಗದ ಹೊಸ ಮಾವಿನೆಲೆಯ ತೋರಣ? ಎಷ್ಟು ನಗೆತನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವ್ಯಂಗ್ಯವಲ್ಲವೇ?...’ ಕಲ್ಲು-ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂಡ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕೊಳೆತ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ, ಯುಗಾದಿಯ ಹೊಸ ಮಾವಿನೆಲೆಯ ತೋರಣ ಕಟ್ಟಿ ಸಂಭ್ರಮದ ನಾಟಕವಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮತ್ತು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಸಂಗತಿ!
‘ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಸೂತಕದ ಇರುಳು ಬೆಳಕಲ್ಲವೇ?’. ನಮಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನ ನಿರಂತರ ಆಟದಂತೆ ಈ ಸೂತಕವೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ‘ಬಿಳಿ ಎಲೆಯ ಕಾಗದಕೆ ಮದ್ದು ಗುಂಡಿನ ಕೆಂಪು ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮಿ ಜಗದ ಮಾಯೆಗೆ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲ ಮಾಡಿ ಸೂತಕದ ಕತ್ತಲಲಿ ಎಲ್ಲರನು ಎಲ್ಲವನು ಮೊಬ್ಬಾಗಿಸಿದೆ (ಮಸುಕಾಗಿಸಿದೆ)’. ಶಾಂತವಾಗಿ, ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಹಿಂಸೆಯ ಕೆಂಪು ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಕಲ್ಲೋಲವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಿಂಸೆ, ಜಾತೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಜಂಜಾಟಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ, ‘“ಹಣೆಯ ಸಿಂಧೂರ” ಬೆವರ ಹನಿಗೆ ಬೆಳ್ಮೋಡದ ಹಸಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತಿದೆ...’. ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಲ್ಲಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕು, ಶ್ರಮಜೀವಿಯ ಶ್ರಮ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಹಣೆಯ ಸಿಂಧೂರ ಬೆವರ ಹನಿಯಾಗಿ ಕರಗಿ ಹಸಿ ನೆಲ ಸೇರುತ್ತಿದೆ. ಅವಳ ನಿರಂತರ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಹಸಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.
ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ರವರ “ಸೂತಕ” ಎನ್ನುವ ಕವಿತೆಗೆ ಇದು ನನ್ನ ಕಿರು ಸಾರಾಂಶ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಅವರ ‘ಕಳೆದ ಕಾಲದ ಪ್ರೇಯಸಿಯರು’ ಎನ್ನುವ ಇಡೀ ಕವನ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಈ “ಸೂತಕ” ಕವಿತೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಸಮಾಜದ ಕಹಿ ವಾಸ್ತವವನ್ನು, ನಾವು ಮೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ.
- ಡಾ. ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ. ಆರ್. ಗೌಡ, ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ
ಹೊಸಪೇಟೆ, ವಿಜಯ ನಗರ ಜಿಲ್ಲೆ
ಸಂಪಾದಕೀಯ ನುಡಿ: ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕನ್ನಡಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ
ಸಾಹಿತ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳ ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸಮಾಜದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿರುವ ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು, ತಾರತಮ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆಯುವ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ. ಮೂರೂವರೆ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ, ಅಂದರೆ 1990ರ ದಶಕದಲ್ಲೇ ನಾಡಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಚಿಂತಕ ಹಾಗೂ ಕವಿ ಡಾ. ಬಂಜಗೆರೆ ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರು ಬರೆದ ‘ಸೂತಕ’ ಕವಿತೆ ಇಂದಿಗೂ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ವಾರದ ನಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಅಂಕಣ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಕವಿಯ ಆಳವಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು, ಜಾತೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮೌಢ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಅವರ ವೈಚಾರಿಕ ಒದ್ದಾಟವನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಡಾ. ಕೃಷ್ಣವೇಣಿ ಆರ್. ಗೌಡ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಇಂದಿನ ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ, ಮುಗ್ಧರ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಈ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನಮ್ಮ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮದು. ಸಹೃದಯಿ ಓದುಗರು ಇದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವಿರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ.
- ಸಂಪಾದಕರು, ಕನ್ನಡ ಗ್ಲೋಬಲ್ ನ್ಯೂಸ್
No comments:
Post a Comment